Gouldamadine - kleurrijke prachtvink die je bewondert, niet vastpakt

Gouldamadine - kleurrijke prachtvink die je bewondert, niet vastpakt

De Gouldamadine is een van de meest kleurrijke prachtvinken die in Nederland en België als volièrevogel wordt gehouden: een klein, tropisch vinkje met een scharlakenrode, zwarte of oranje kop, een turkooizen kraag en een violette borst die overloopt in geel en wit. Ze komt oorspronkelijk uit de savannes van Noord-Australië en leeft daar in kleurrijke zwermen. Wie een Gouldamadine overweegt, moet vooral weten dat dit een echte koloniedier is dat nooit alleen mag worden gehouden, dat ze opvallend stil is voor een vogel, en dat ze zo gevoelig is voor schrik en hanteren dat ze daadwerkelijk kan overlijden van de stress als ze wordt vastgepakt. Dat maakt haar een prachtige vogel om naar te kijken, maar geen vogel om op de hand te laten zitten. Ze past het best bij iemand die haar geduldig vanaf een afstandje wil leren kennen, in een stabiel verwarmd binnenklimaat.

Kernspecificaties

• Wetenschappelijke naam: Chloebia gouldiae (ook bekend als Erythrura gouldiae)
• Familie: Estrildidae (prachtvinken)
• Synoniemen/handelsnamen: Gould's amadine, Lady Gouldian finch, regenboogvink
• Herkomst: Noordelijk Australië (Northern Territory, noordelijk Queensland, noordelijk West-Australië)
• Grootte: ongeveer 12 tot 15 cm
• Gewicht: indicatief 13 tot 17 gram
• Levensverwachting: gemiddeld 5 tot 8 jaar bij goede verzorging; in het wild doorgaans korter
• Geluidsniveau: laag - zachte tjilpjes en een fluisterzacht zangliedje van het mannetje, geen schreeuwgedrag
• Sociale behoefte: koloniedier, nooit solitair houden, minimaal een paar of kleine groep
• Spraak-/geluidsnabootsingsvermogen: nee
• CITES: geen bijlagevermelding (zie wettelijk kader hieronder)
• Aanbevolen ervaringsniveau: vogelliefhebber die zich vooraf goed verdiept; minder geschikt als eerste, ongeteste vogel voor een compleet beginnend huishouden
• Geschiktheid woning: door het lage geluidsniveau goed te combineren met een rijtjeshuis of appartement, mits een stabiel binnenklimaat mogelijk is

Wettelijk kader

De Gouldamadine (Chloebia gouldiae) staat niet vermeld op CITES-bijlage A, B of C. Van de prachtvinkachtigen zijn internationaal vooral de roodkeelsijs (CITES-bijlage I) en de geelbuiksijs (CITES-bijlage II) beschermd; de Gouldamadine hoort daar niet bij. Dit is gecontroleerd via meerdere onafhankelijke internationale bronnen over vogelhandel en CITES-gelijste zangvogels, aangezien de officiële CITES-soortendatabase vanuit deze omgeving niet rechtstreeks kon worden geraadpleegd (controledatum: 19 september 2026).

Omdat de soort niet op een CITES-bijlage staat, geldt in Nederland en België geen wettelijke pootring- of chipplicht voor de Gouldamadine. Veel gespecialiseerde kwekers ringen hun jonge vogels wel vrijwillig met een gesloten pootring, vooral voor stamboom- en tentoonstellingsdoeleinden - dat is een kwaliteitskenmerk van de kweker, geen wettelijke verplichting. Er geldt evenmin een meldplicht, vergunningplicht of houdverbod voor particulier bezit.

Eén wettelijk feit is wel relevant bij de aanschaf: sinds 2007 kent de Europese Unie een permanent invoerverbod op in het wild gevangen vogels (destijds ingevoerd als dierziektemaatregel, Verordening (EG) nr. 318/2007 en opvolgende regelgeving). Dat betekent dat iedere Gouldamadine die legaal in Nederland of België wordt verkocht, afkomstig moet zijn van gecontroleerde, geregistreerde kweek binnen de EU of een erkend derde land - vraag bij aanschaf gerust naar de kweekherkomst.

Bron en controledatum: internationale CITES-soortendatabases en vogelhandeldocumentatie (waaronder overzichten van CITES-gelijste zangvogels) en voorlichting over het EU-invoerverbod op wildgevangen vogels (Verordening (EG) nr. 318/2007), gecontroleerd via meerdere onafhankelijke bronnen op 19 september 2026. Wetgeving kan wijzigen. Controleer de actuele CITES- en importstatus altijd zelf bij RVO of de bevoegde Belgische overheidsinstantie voordat u een Gouldamadine aanschaft.

Geschiktheidscheck

Past mogelijk als je:

• een rustige, stabiele binnenruimte hebt zonder grote temperatuurschommelingen of tocht;
• een vogel wilt om te bewonderen, niet om op de hand te laten zitten;
• bereid bent minimaal een paar of kleine groep te houden, nooit één vogel alleen;
• geluidsgevoelige buren of een appartement hebt en juist een stille vogel zoekt;
• je vooraf wilt verdiepen in een iets kwetsbaardere, tropische vogelsoort.

Past waarschijnlijk niet als je:

• een vogel zoekt die getraind kan worden om op de hand te zitten of te praten;
• geen stabiele, tochtvrije binnenruimte met constante temperatuur kunt bieden;
• een vogel voor slechts één exemplaar wilt houden;
• op zoek bent naar een vogel die tegen af en toe vastpakken kan, bijvoorbeeld voor een dierenartscontrole zonder voorbereiding.

Naam en classificatie

De wetenschappelijke naam Chloebia gouldiae wordt internationaal het meest gebruikt; de oudere naam Erythrura gouldiae duikt in sommige literatuur nog op. De soort werd in de negentiende eeuw vernoemd naar de vrouw van de Engelse ornitholoog John Gould. In het wild komen drie natuurlijke kopkleurvormen voor: zwartkop (in het wild het meest algemeen), roodkop en oranjekop (in het wild het zeldzaamst). Via decennialange kweek in gevangenschap zijn daarnaast tientallen kleurmutaties ontstaan, zoals blauw, zilver, geel/lutino en witborst - deze zijn geen aparte soorten, maar kleurvarianten van dezelfde Gouldamadine. Verwar de Gouldamadine niet met andere Australische prachtvinken zoals de zebravink of de Bicheno-astrild (uilvink): die zijn qua uiterlijk, geluid en verzorging duidelijk anders.

Herkomst en verspreiding in het wild

De Gouldamadine leeft van oorsprong in de tropische savannes van Noord-Australië, met name in gebieden met eucalyptusbossen en hoog gras waar zij zich voedt met rijpende grassoorten. De wilde populatie is in de twintigste eeuw sterk teruggelopen, onder meer door veranderd brandbeheer van het landschap en habitatverlies, waardoor Australië al sinds de jaren zestig een exportverbod voor in het wild gevangen exemplaren hanteert. Vrijwel alle Gouldamadines die wereldwijd in aviculture worden gehouden, stammen daarom al generaties lang af van vogels die in gevangenschap zijn gefokt, niet van recent wildgevangen dieren.

Uiterlijk en geslachtsonderscheid

Een volwassen Gouldamadine is onmiskenbaar: een felgekleurde kop (zwart, rood of oranje) met een smalle turkooizen band eromheen, een violette borst, een geelgroene rug en een lichtgele tot witte buik. Mannetjes en vrouwtjes zijn beide gekleurd, maar het mannetje heeft duidelijk feller verzadigde kleuren, vooral op de violette borst, terwijl het vrouwtje zachter en iets valer oogt. Jonge vogels zien er heel anders uit dan volwassen exemplaren: ze zijn overwegend olijfgrijs en krijgen hun volwassen verenkleed pas na de eerste volledige rui, meestal rond een leeftijd van drie tot vier maanden. Bij twijfel over het geslacht van een jonge of net verkleurde vogel is voorzichtigheid met stellige uitspraken op zijn plaats; ervaren kwekers en, waar nodig, een dierenarts met vogelervaring kunnen dit betrouwbaarder inschatten.

Karakter en gedrag

Gouldamadines zijn actieve, nieuwsgierige en overwegend vreedzame vogels die het grootste deel van de dag doorbrengen met vliegen, foerageren en onderling sociaal contact binnen hun groep. Ze zijn niet aanhankelijk naar mensen in de zin dat ze aandacht of aanraking zoeken; hun gedrag is primair op soortgenoten gericht. Wat deze soort echt onderscheidt, is haar opvallende kwetsbaarheid voor schrik: een Gouldamadine die plotseling wordt vastgepakt, opgejaagd of in het donker wordt opgeschrikt, kan in paniek raken en zich letterlijk dood vliegen tegen de kooiwand, of overlijden aan de stressreactie zelf. Dit is geen incidentele overgevoeligheid van een enkel dier, maar een breed gedocumenteerd kenmerk van de soort. Beweeg daarom rustig rond de kooi, vermijd onverwachte geluiden of licht in het donker, en pak een Gouldamadine nooit voor de lol vast.

Geluid en spraakvermogen

Dit is een van de stillere vogels die als gezelschapsvogel worden gehouden. Het geluid bestaat overwegend uit zachte, hoge tjilpjes en contactgeluidjes tussen groepsgenoten; het mannetje laat bij balts een fluisterzacht, kort zangliedje horen dat door de meeste mensen eerder als aangenaam achtergrondgeluid dan als storend wordt ervaren. Een Gouldamadine leert niet praten en bootst geen menselijke geluiden na. Voor een rijtjeshuis, flat of woning met dunne muren is dit doorgaans geen enkel probleem, mits de vogel zelf niet chronisch gestrest is - een gestreste of overmatig opgejaagde vogel kan wel onrustiger en drukker klinken dan normaal.

Sociale behoefte

De Gouldamadine is van nature een koloniedier dat in het wild in groepen leeft en dat mag nooit als enkeling worden gehouden: een solitaire Gouldamadine wordt ongelukkig en vertoont eerder stress- en gezondheidsklachten. Houd minimaal een paar, en bij voorkeur, in een ruime volière, een kleine groep van meerdere paren die onderling harmonieus samenleven. Ze combineren doorgaans goed met andere rustige prachtvinken zoals de zebravink of de Bengaalse mus (Japanse meeuw), zolang er voldoende ruimte en voeraanbod is om onderlinge concurrentie te voorkomen. Dagelijks, actief menselijk contact in de zin van aanraking is niet nodig en ook niet wenselijk; wél is rustige, voorspelbare aanwezigheid in de buurt van de volière waardevol, zodat de groep aan de mens went zonder angst.

Kinderen, andere katten, honden en bezoek

Een Gouldamadine wordt vaak juist aangeschaft omdat kinderen dolenthousiast zijn over de felle kleuren - en dat is begrijpelijk, want weinig vogels zijn zo'n lust voor het oog. Belangrijk om vooraf eerlijk te bespreken: dit is een kijkvogel, geen knuffelvogel. Kinderen vanaf een jaar of zes kunnen, onder toezicht, prima meehelpen met voeren, water verversen of gewoon samen kijken naar het gedrag in de volière, en dat is een mooie, laagdrempelige manier om een kind bij de zorg te betrekken. Vastpakken is voor geen enkele leeftijd een goed idee: de kans op een paniekreactie met fataal risico voor de vogel is te reëel, en dat geldt evengoed voor een volwassene als voor een kind. De dagelijkse verzorging - voer, water, kooihygiëne, signaleren van ziekte - blijft in de praktijk altijd bij een volwassene liggen, ook wanneer de vogel officieel "van" het kind is; een kind van die leeftijd kan dit nog niet zelfstandig en consistent dragen. Andere vogels in huis vragen om een rustige introductie en voldoende ruimte; honden en katten vormen een reëel predatierisico voor een vogel van dit formaat en horen nooit zonder toezicht bij de kooi of volière te kunnen komen, ook niet een kat die verder rustig is. Bezoek en drukte rond de kooi kunnen de groep tijdelijk onrustig maken; geef de vogels dan de ruimte om zich terug te trekken.

Huisvesting

De huisvesting is waar je als toekomstige eigenaar het meeste verschil maakt voor het welzijn van je Gouldamadines, en het verdient dan ook wat meer aandacht dan alleen een kooimaat.

Reken voor een paartje op een minimale vluchtlengte van ongeveer 80 tot 100 cm, maar ruimer is voor deze actieve, snel vliegende vogel altijd merkbaar prettiger. Omdat Gouldamadines vooral horizontaal vliegen in plaats van omhoog klimmen, telt de breedte van de kooi of volière zwaarder mee dan de hoogte: een lage, brede kooi geeft in de praktijk meer bruikbare vliegruimte dan een smalle, hoge. Houd de tralieafstand rond de 1 à 1,2 cm aan - ruim genoeg om niet beklemmend te zijn voor zo'n klein vogeltje, maar krap genoeg om beknelling van kopje of pootjes te voorkomen. Een compacte kooi zoals de Imac Vogelkooi Calla is een verantwoorde ondergrens voor een paar; voor wie meteen ruimer wil beginnen of een kleine groep overweegt, biedt een model als de Zolux Vogelkooi Neo Jili XL merkbaar meer vliegruimte. Voor wie de ruimte heeft, is een (verwarmde) binnenvolière eigenlijk altijd de betere keuze boven een kooi.

Let goed op de plek in huis: geen tocht tussen deur en raam, niet vlak bij een airco- of ventilatieopening, nooit in de keuken (verhitte antiaanbaklagen geven dampen af die voor vogels dodelijk kunnen zijn), en niet in volle zon zonder schaduwplek. Kies wel een sociale, levendige plek in de woonkamer of een vaste vogelkamer - een geïsoleerde kooi in een stille, weinig bezochte kamer is voor zo'n zwermdier bijna net zo'n welzijnsprobleem als tocht. Omdat de Gouldamadine tropisch en temperatuurgevoelig is, is een stabiele binnentemperatuur van ongeveer 20 tot 25 °C met een luchtvochtigheid van 50 tot 70% belangrijk; een onverwarmde buitenvolière is in de Nederlandse winter voor deze soort geen verantwoorde optie.

Hang meerdere zitstokken op in wisselende dikte en materiaal, liefst natuurlijk hout met bast in plaats van alleen gladde, uniforme stokjes - dat voorkomt dat steeds hetzelfde stukje voetzool wordt belast en houdt de pootjes gezond. Een stok met bast zoals de Trixie Zitstok Schorshout voelt merkbaar prettiger aan de voetjes dan een gladde plastic stok, en een eetbare zitstok geeft daarnaast nog een leuke, knaagbare afwisseling. Verspreid de stokken op wisselende hoogte door de kooi, zodat de vogels zelf kunnen kiezen waar ze zitten. Plaats voer- en waterbakjes, zoals een ronde voerbak, niet direct onder een hoge zitstok - dat voorkomt bevuiling met ontlasting - en zorg voor een vaste, goed bereikbare plek die niet vlak bij de slaapplek van de vogels ligt. Een bodembedekking zoals Corbo Bodembedekking is hygiënisch, makkelijk te verversen en beperkt stofvorming.

Ook in een ruime volière is dagelijkse, gecontroleerde vrije vlucht in een vogelveilige kamer een echte meerwaarde voor deze snelle vlieger, zolang ramen, deuren en andere huisdieren goed zijn afgeschermd. Wissel de inrichting regelmatig: verplaats een zitstok, hang een nieuwe tak op, verstop af en toe wat zaad in vers groen. Een trosgierst aan een klemmetje in de kooi is bij Gouldamadines razend populair: ze moeten er net iets meer moeite voor doen dan bij een volle voerbak, en dat pikkende, foeragerende gedrag is precies waar deze vogel in het wild een groot deel van de dag mee bezig is.

Mentale uitdaging en gedragsproblemen

Foerageerverrijking is voor de Gouldamadine geen leuke extra, maar een basisbehoefte: in het wild besteedt ze een groot deel van de dag aan het zoeken en bewerken van rijpend graszaad, en een kooi met alleen een volle voerbak biedt daar niets van terug. Wissel losse zaden af met een trosgierst, verse takjes met onrijpe zaadjes (indien veilig en ongespoten) en af en toe wat groenvoer verstopt tussen de kooi-inrichting. Stereotiep gedrag komt bij deze soort minder vaak voor dan bij grote papegaaien, maar chronische verveling of te weinig sociaal contact met soortgenoten uit zich eerder in onrust, verminderde eetlust of een duidelijk stiller, teruggetrokken vogel dan in destructief gedrag. Neem zulke signalen serieus en zoek de oorzaak eerst in ruimte, gezelschap en verrijking, niet in "gedragscorrectie".

Training en tam maken

Train een Gouldamadine niet zoals je een papegaai zou trainen: dit is geen soort die leert om op een vinger te stappen of trucjes te doen, en dat hoeft ook niet het doel te zijn. Vertrouwen opbouwen betekent hier vooral: rustige, voorspelbare bewegingen rond de kooi, geen plotseling gebaar of geluid, en de vogel laten wennen aan jouw aanwezigheid op een tempo dat zij zelf bepaalt. Bij een schuwe of net aangeschafte vogel helpt het om de eerste dagen extra rustig te houden en de kooi niet meteen te verplaatsen of grondig te reinigen. Het uiteindelijke doel is een vogel die ontspannen blijft eten en gedragen terwijl jij in de buurt bent, niet een vogel die zich laat hanteren.

Verenverzorging

Gouldamadines baden graag en waarderen een vast bakje met schoon, vers badwater, dat je regelmatig ververst zodat het niet als drinkwater wordt gebruikt. Na de broedperiode volgt een volledige rui waarin het verenkleed er tijdelijk minder fel en wat rommelig uit kan zien; bij jonge vogels kan deze eerste rui, waarin het olijfgrijze jeugdkleed plaatsmaakt voor de volwassen kleuren, enkele maanden duren. Rond de rui is een vogel gevoeliger voor stress en iets vatbaarder voor gezondheidsproblemen, dus juist in die periode is een stabiele omgeving en voldoende rust extra belangrijk. Normale verenverzorging (prutsen, gladstrijken) is een dagelijks, ontspannen ritueel; onderscheid dit van overmatig, gericht verenplukken, wat eerder wijst op stress, ziekte of een tekort in de leefomgeving dan op gewone hygiëne.

Gezondheid

De Gouldamadine kent een aandachtspunt dat vrij specifiek is voor deze soort: de luchtzakmijt (Sternostoma tracheacolum), een inwendige parasiet die de luchtwegen en luchtzakken bewoont. Wetenschappelijk onderzoek naar wilde Gouldamadines liet een aanzienlijk besmettingspercentage zien, met name rond de rui en het broedseizoen, wanneer vogels fysiologisch onder druk staan. Bij een zware besmetting kan dit ademhalingsproblemen, piepende ademhaling of ademen met open snavel veroorzaken. Neem opgezette veren, hoorbare ademhaling, plotselinge lusteloosheid of duidelijk verminderde eetlust altijd serieus en laat de vogel beoordelen door een dierenarts die aantoonbaar ervaring heeft met vogels - niet elke algemene praktijk heeft die expertise. Verder geldt voor deze soort, zoals voor vrijwel alle zaadetende prachtvinken, dat een dieet dat vrijwel uitsluitend uit droog zaad bestaat op termijn onvoldoende gebalanceerd is en kan bijdragen aan een tekort aan eiwit en bepaalde vitamines. Psittacose, het zoönotisch risico dat vooral bij papegaaiachtigen relevant is, is bij deze niet-papegaaiachtige zangvogel geen kenmerkend aandachtspunt; algemene hygiëne rond kooi en bakjes blijft wel altijd verstandig.

Voeding

De basis van het dieet is een gevarieerd zaadmengsel dat is samengesteld voor tropische prachtvinken, zoals Versele-Laga Prestige Tropische Vogel. Vul dit structureel aan met eivoer, met name tijdens rui en broedperiode wanneer de eiwitbehoefte hoger ligt - een product als De Vries Eivoer is daar geschikt voor. Bied daarnaast met regelmaat vers, kleingesneden groenvoer aan, en gebruik een trosgierst zoals hierboven beschreven als combinatie van voeding en foerageerverrijking. Een dieet dat vrijwel volledig uit droog zaad bestaat, is voor deze soort op termijn onvoldoende gebalanceerd; zaad is een waardevol onderdeel van het menu, maar geen compleet dieet op zichzelf. Ververs drinkwater dagelijks en houd de waterbak uit de buurt van zitstokken om vervuiling te beperken. Vermeld voor de volledigheid, ook al is dit bij een overwegend zaadetende vink minder acuut dan bij een fruit- of nectareter: vermijd principieel voedingsmiddelen als avocado, chocolade, cafeïnehoudende dranken, alcohol en xylitol (kunstmatige zoetstof) in de buurt van de vogels - deze zijn voor vogels in het algemeen schadelijk tot giftig.

Voordelen

• Opvallend kleurrijk en visueel spectaculair uiterlijk, met natuurlijke kleurvormen én tientallen kweekmutaties.
• Een van de stilste soorten die als volièrevogel wordt gehouden - geschikt voor een rijtjeshuis of appartement.
• Geen bijtkracht of destructief knaaggedrag zoals bij papegaaien, waardoor de kooi-inrichting minder snel wordt vernield.
• Combineert doorgaans goed met andere rustige prachtvinken in een gedeelde volière.
• Geen CITES-vermelding en geen wettelijke ring- of vergunningplicht, wat de aanschaf administratief eenvoudig houdt.

Nadelen en aandachtspunten

• Opvallend stressgevoelig: vastpakken, opjagen of schrikken in het donker kan in het ergste geval fataal aflopen - geen vogel om te hanteren.
• Tropische herkomst maakt haar gevoelig voor tocht en temperatuurschommelingen; een onverwarmde buitenvolière is in de Nederlandse winter geen optie.
• Moet altijd met minimaal een soortgenoot worden gehouden - geen vogel voor wie er maar één wil.
• Specifiek gevoelig voor de luchtzakmijt, vooral rond rui en broedperiode.
• Geen vogel die aanraking, spraak of trucjes leert - wie dat zoekt, komt bij deze soort bedrogen uit.

Aanschaf en herplaatsing

Koop een Gouldamadine bij een gespecialiseerde prachtvinkenkweker of vogelwinkel die transparant is over de kweekherkomst, en vraag gerust door: gezien het permanente EU-invoerverbod op wildvang (zie wettelijk kader) hoort elke legaal verkochte Gouldamadine uit gecontroleerde kweek te komen. Een goede fokker kan vertellen of de jonge vogel al door de eerste rui is (meestal rond drie tot vier maanden, wanneer het definitieve verenkleed zichtbaar is) en houdt jonge vogels niet te vroeg gescheiden van hun groep. Let bij het beoordelen van een verkoper op actieve, alerte vogels met een gladde vedertooi en heldere ogen, en vermijd groepen waarin duidelijk zieke of lusteloze dieren tussen de andere vogels zitten. Herplaatsing via een vogelopvang of -vereniging is voor deze soort minder gangbaar dan bij grote papegaaien, maar zeker een optie om te overwegen naast een fokker. Omdat de levensverwachting van een Gouldamadine (5 tot 8 jaar) beperkter is dan bij grote papegaaiachtigen, is een opvolgend-eigenaarvraagstuk hier minder acuut, maar plan alsnog wie de zorg overneemt tijdens een langere vakantie of ziekte.

Veelgestelde vragen

Kan een Gouldamadine alleen gehouden worden?
Nee. Dit is een koloniedier dat altijd met minimaal een soortgenoot moet worden gehouden; een solitaire Gouldamadine wordt ongelukkig.

Is een Gouldamadine geschikt voor een appartement?
Qua geluid wel - het is een van de stillere volièrevogels - mits een stabiele binnentemperatuur zonder tocht mogelijk is.

Mag je een Gouldamadine vastpakken?
Beter niet. De soort staat bekend om een sterke, potentieel fatale stressreactie op hanteren en schrikken; beperk contact tot rustig kijken en verzorgen zonder de vogel te grijpen.

Is voor een Gouldamadine een vergunning of ring verplicht?
Nee, de soort staat niet op een CITES-bijlage en kent in Nederland en België geen wettelijke ring-, chip- of vergunningplicht; controleer de actuele status altijd bij RVO.

Kan een kind voor een Gouldamadine zorgen?
Een kind kan onder toezicht meehelpen met voeren en kijken, maar de dagelijkse verzorging en verantwoordelijkheid blijven in de praktijk bij een volwassene.

Conclusie

De Gouldamadine is een van de mooiste prachtvinken die je in een Nederlandse of Belgische volière kunt houden, en tegelijk een vogel die vraagt om realistische verwachtingen: geen knuffeldier, geen prater, maar een kleurrijk, stil en verrassend kwetsbaar koloniedier dat het best tot zijn recht komt in een ruime, stabiel verwarmde volière met soortgenoten. Wie bereid is haar op afstand te leren kennen, een warm en tochtvrij thuis te bieden en nooit alleen te houden, krijgt er een van de fraaiste vogels voor terug die er bestaan. Wie op zoek is naar een tam handdier of een vogel die tegen incidenteel hanteren kan, kiest beter voor een andere soort.